Çag Çocukları
köpekleriz, geceye ve yalnızlığa havlayan
kasıklarımızın gevrek gülüşlere
ellerimizin bar yosmalarına aşinalığı
dilimizin yalana meyli bu yüzden
ve dünyanın daha tekinsiz dönüşü
delinen ozon mesela
ırzına geçilmişliği güzelliğin
bu yüzden
bizler
suç ortaklarıyız, kardelen kırağılarının
ve düşebildiği kadar yaşadığını sanan
lanetli havarileriyiz yalancı mesihlerin
azap yolunda çarmıh çivilerini eritip
üstüne ruhunu katarak satan
varolduğunu sanan yoklarız
belki bu yüzden çocukluğumuzu
iğneli fıçılarda saklarız
bizler
çağ cocuklarıyız, geceleri paraşın kızlara
gündüzleri travestilere çimdik atan
dönmeleriyiz sevda sözlerinin
kendi kusmuklarını yalamak yazgısı
alnında faça gibi duran
-işte burası tam küfürlük-
aşka ve kavgaya attığında
korkan ve yüreğini susturan
bizler
çağ çiçekleriyiz, yanılgılara açan
ve yapraklarıyla örten kanayan yanlarını
çekimser tırtıllarız kelebek olmaktan korkan
çobanlarına yalakalık etmek için
koyunlarız, bastıran isyanlarını
bizler
piç kurularıyız, terini ihanetlerde kurutan
sokak aralarında delikanlı
caddelerin yalakası çağcıl pragma düşlerinde
hangi kapıyı açsak nietzsche problemler
ve düşleri pezevenklere emanet
bizler
üvey kullarıyız, çağ tanrılarının
lanetlileriz, babil sürgünleri
riyakar rüyalar avestamız
bir de incilimiz var elden düşme
çağ çocuklarıyız, çağlayamayan
kahkahası suratına yapışık
gevrek mutluluklar sevdalısı
ve hiç bir ölümün ardından
ağlayamayan
çağ çocuklarıyız
çağlayamayan.
