Gün var gün var
Var olanın ve görünmeyenin içinde kendinde olarak nesneleşmek isteği, kendi için özneyle cebelleşmekte bu bahar havalarında. Bir kibrit çöpü olmak ve istendiği an yakılarak yok olmak. Farzet ki bir aşk rüzgarı çarptı seni ya da sevgilinin yorgun sesi ikiye böldü yüreğini. Yine de kendine gelemiyorsun. Geceleri kısaltan üzüm tortusuna sığınıyorsun, bir de dinlenmekten anlamını kaybetmiş türkülere. Aşkın adını gökyüzün&u uml;bibergazıkaplamışk ent koyuyorsun.
Yol üstündeki su birikintilerine daldırıp ayakkabılarını yağmur altında şemsiyesiz yürüyorsun, gerisini düşünmeden cesaretle yaptığın tek iş bu oluyor.
Eve gelindi. Alet-i telefonun hünerlerine sığınarak sevdikler arandı.
Doğmak, yaşamak ve ölmek öyle üstünden atlanacak işler değil. Her biri şans, yetenek, bilinç talep ediyor. Ne mutlu bunlara sahip olanlara ya da bunları elde etme azmine sahip olanlara…Ankara&rs quo;da kokoreç yenilen günlere her zaman sahip olunmuyor işte...
05.20.08 (10:08 am) [
edit]
0
Comments
